അറിയാതിരിക്കില്ല നീ ,നിനക്കെന്നെ പ്പക്ഷേ ---
അറിയാമെനിക്കുനിന് മുഖമിന്നനായാസം !
വര്ഷങ്ങള് തേഞ്ഞും മാഞ്ഞും തീര്ന്നു തീര്ന്നോടുവിലീ -
മനസ്സും വാര്ദ്ധക്യത്തിന് മടിയില് മയങ്ങുബോള്
തളരുംശരീരത്തെ താങ്ങുവാന് കെല്പ്പില്ലാതെ --
യടിതെറ്റുബോള് കാലിന്നസ്ഥികള് ഞെരുങ്ങുമ്പോള്
നിറമായ് നിലാവിന്റെ ചാരുതയായെന്നെന്നും
മനസ്സിന് മരുത്തോപ്പില് പുഞ്ചിരിവിതച്ചെത്തും
ചാരുതേ നിനക്കെന്നെ മറക്കാന് കഴിഞ്ഞുവോ ?
ചിരിച്ചും ചിരിപ്പിച്ചും ചിന്തയില് കിനാക്കള്തന്
കനകം വിളയിച്ചും കാലത്തെ നടത്തീനാം
മാനവ വികാരങ്ങള് തുടിക്കും മനക്കണ്ണില്
നിര്വൃതി വാരിത്തൂവി സ്വപ്നങ്ങളോരുക്കീനാം
സ്വപ്നമാണെല്ലാം വെറും വ്യര്ത്ഥമാണെല്ലാമെന്ന
സത്യബോധത്തിന് കീഴേ കോടാലിവെച്ചു നമ്മള് !
സൂര്യന്നുകീഴെ ലോകത്തെന്തൊക്കെ നടപ്പുണ്ടെ --
ന്നറിയാന് കൊതിച്ചതും ദുഃഖങ്ങള് മറന്നതും
പറയാന് പലപ്പോഴും മടിക്കും കാര്യങ്ങളെ
പറഞ്ഞും പാടിപ്പാടി നടന്നും മനസ്സിന്റെ
മതില്ക്കെട്ടുകളാകെ ഇടിച്ചു തകര്ത്തതും
മറക്കാറായില്ലനാം ,മറക്കാന് മാത്രം കാല --
മുറഞ്ഞോ നമ്മള്ക്കുള്ളി ലറിയാപ്രവാഹമായ് ?
വേനലാളുബോള് നോവിന്നബുകള് തുളഞ്ഞേറി
ഉള്ളകം തപിക്കുബോള് ഹൃദയം ഞെരുങ്ങുബോള്
ചാരുതചോരും ചുണ്ടില് ചിരിവറ്റുബോള് ശാപ --
ശപ്തമാം വികാരങ്ങള് ജീവനിലരിക്കുബോള്
ചിരിക്കാന് കൊതിച്ചു നാം ,ചിരിച്ചേ മരിക്കൂനാ --
മെന്നു പാടിയതിന്നു മോര്മ്മയില് മരിച്ചുവോ ?
അറിയാതിരിക്കില്ല നീ ,നിനക്കെന്നെ പ്പക്ഷേ --
അറിയാമെനിക്കുനിന്മുഖമിന്നനായാസം !
പറയാതറിയേണ്ട നീ മുഖം തിരിക്കുന്നോ ,
അന്യനായ് ത്തീര്ന്നോ നിനക്കിന്നുഞാന് ഹതാശയന് ???
അന്യനായ് ത്തീര്ന്നോ നിനക്കിന്നുഞാന് ഹതാശയന് ???
ReplyDeleteനല്ല വരികള്..സതീശേട്ടാ വേര്ഡ് വെരിഫികേഷന് എടുത്തു കളയ..
nalla kavitha
ReplyDelete